Suriname was van 1667 tot 1954 een kolonie van Nederland en daarna een autonoom land binnen het Koninkrijksverband. Op 25 november 1975 werd Suriname onafhankelijk, waarbij ruim een kwart van de inwoners naar Nederland vertrok. De totale Surinaamse diaspora van de 20e eeuw omvat veertig procent van de Surinamers.

De Surinaamse bevolking is divers, mede door de slavenhandel vanuit Afrika en de migratie van contractarbeiders uit Azië (China, Brits-Indië en Nederlands-Indië). 

Het Nederlands is de voertaal en ambtelijke taal. Suriname is het enige Nederlandstalige land in Zuid-Amerika en het enige land buiten Europa waar Nederlands als officiële taal wordt gesproken. Hoewel Nederlands de officiële voertaal is, wordt in de dagelijkse omgang ook Sranan tongo gebruikt.

De meeste van de inwoners wonen in het noorden van het land, in de districten Paramaribo, Wanica en Nickerie. Het dunst bevolkte district is Sipaliwini, dat het grootste deel van het binnenland omvat. Ruim de helft van de bevolking woont in en rond de hoofdstad.

Suriname is voor het overgrote deel bedekt met tropisch regenwoud; met 93% bosoppervlak is het een van de meest beboste landen ter wereld.